[deferred_247826024], 75 [deferred_796040885]

‘Maar daar lig ik niet wakker van.’ Cardioloog Sjef Ernst, 70 jaar oud met sneeuwwit haar en een professorachtige verstrooidheid, heeft een licht hoorbare Limburgse tongval en een overtuigende nuchterheid. De man heeft een indrukwekkende staat van dienst (hij coordineerde jarenlang de hartchirurgen in het Antonius in Nieuwegein en schijnt een van de artsen van de prinsen Bernhard en Claus te zijn geweest). Haast duizelig van blijheid werd ik toen hij me vandaag herhaaldelijk geruststelde over de gezondheid van mij en mijn hart. De Triples die de cardiologen in Tenerife zo bedreigend vonden, baren hem nauwelijks zorgen. Waarom zou een hart niet af en toe een slag (of 3) overslaan? Als dat 10 keer achter elkaar gebeurt is het anders, maar als, als – dat zag hij met mijn hart echt niet gebeuren.

We zijn er nog niet 100%: hij laat mijn bloed op cholesterol controleren (aan mijn vaders kant zijn mannen overleden aan acute hartaanvallen en te hoog cholesterol is soms genetisch). En Dr Ernst wil me over twee weken zien voor zijn ‘fietstest’: wat hem betreft HET instrument om uit te vinden of (en zo ja wat) er mis is met iemands hart. Maar dan moet ik wel eerst van het verkeerde medicijn zijn afgekickt...

Want met het door de artsen in Tenerife aangeraden medicijn Sotalol, wat me de afgelopen week regelmatig een erg lage bloeddruk en ultralage hartslag gaf (tot 45) moet ik van Dr Ernst snel stoppen (weekje afbouwen). Gelukkig maar, want ik voelde me soms wel erg wazig, heb een aantal keren glazen en een kom soep omgestoten en mn concentratievermogen was ver te zoeken. Dat accepteerde ik allemaal omdat me was verteld dat het levensbedreigende hartpauzes zou voorkomen, maar Ernst denkt daar toch echt anders over.
Ook de door de Spaanse cardiodame aangeraden (erg dure) MRI was wat hem betreft nergens voor nodig...
Of er sprake is van dysplasie / verkeerd vergroeien van weefsel van een hartkamer kun je ook zien met een goede echo, aldus Ernst.

Een van zijn collega's, al evenzeer op leeftijd, heeft nog vanmiddag uitgebreid mijn hart bestudeerd met een echo. Met veel meer geduld dan Dr Lozano vorige week (zij surfte in 5 minuutjes langs mijn hart) zoomde hij in op mijn aorta en op de boezems en ventrikels van mijn hart. Herhaaldelijk toonde hij zich tevreden: goede output, zeer flexibele, dunne wanden. Niks mis mee en zeker geen dysplasie van een hartkamer (waar dr Lozano bang voor leek te zijn, wat erfelijk is en een niet geringe kwaal).

Natuurlijk ben ik zeer, zeer opgelucht. Het lijkt erop dat mijn overigens gezonde hart zo nu en dan een aantal slagen mist zonder dat dat erg is. En dat ik die ene zondag in Tenerife me zo heb uitgesloofd (4 uur pittige sport op een erg warme, zonnige dag) dat mn hart even flink van slag was, maar dat mn hart daar als ik gewoon was gaan slapen zelf van zou zijn hersteld.

Die opluchting overheerst alles. Ik ga vanavond heeeel vroeg naar bed en heel lang heel ontspannen slapen. Maar wel ben ik lichtelijk verbijsterd over hoe cardiologen elkaar zo kunnen tegenspreken. En ben ik wat bozig over hoe lang ze me in Tenerife hebben vastgehouden en hoe verkeerd ze me hebben voorgelicht (‘there are good missed heartbeats and bad ones, and you have bad ones’ zo sprak de vertaalster letterlijk).

En ben ik blij dat ik in ieder geval heb aangedrongen zsm naar Nederland te mogen – anders had ik nu nog in Santa Cruz gelegen voor een MRI en misschien nog wel langer voor een elektrofysiologisch onderzoek (dan gaan ze via een slangetje vanaf je lies je vaten in om je hart wat te porren om te kijken hoe het reageert).

Maar goed: what’s done is done. Laat ik maar focussen op het goede nieuws. Even goed slapen en dan wakker worden vol plannen. Het is bijna zomertijd (lange lichte avonden), er is volop boeiend werk te doen, ik ga gewoon een nieuwe vakantie plannen (heb nog een boel KLM punten voor een gratis intercontinentale vlucht), misschien een stedentrip met wat vrienden, lekker paardrijden met Edmee, wandelen met pa en ma, een weekje Terschelling, een of meer kids van broer Ron en Lisette te logeren, lange strandwandelingen en eindeloos zwemmen in zwembad en zee. Laat die lente maar snel komen!