[deferred_425402451], 81 [deferred_570525176]

Aan het water wonen is goddelijk. Zeker als het lente wordt, mijn eigen appelboompje straks weer gaat bloeien (het ieniemienie stammetje produceerde vorig jaar meer dan 15 Golden Delicious appeltjes) en elke vogel een ei legt. Alhoewel... vogels wachten tegenwoordig niet meer tot mei voor ze hun ei leggen...

Neem nou de Familie Fuut. Waar ze hun slaapplaats hebben weet ik niet, maar met grote regelmaat zwemmen ze aan mijn ramen en tuindeuren voorbij, dan weer naar het zuiden, dan weer naar het noorden. Ik kan hun groei goed volgen, want de groep wordt altijd ruim vantevoren aangekondigd door het luidkeelse gepiep van een van de jongen. In het begin dacht ik dat er een eendenmoord plaatsvond - wat een sieluch gilletje hebben die kleintjes! Ik snap het wel een beetje – als ze heel klein zijn mogen ze bij pa of ma achterop de rug meevaren (op de foto hieronder lijkt een van de oudere jongeren te laten zien dat hij/zij dat nog steeds wel zou willen). En als je nog niet veel groter bent en je moet dan helemaal zelf peddelen – en je hebt even nieuwsgierig rondgekeken en de familie is alweer drie meter verderop – dan wil je jezelf wel even laten horen. Bovendien helpt een beetje gillen om je ouders te inspireren weer een visje op te duiken. Nu ze wat groter zijn wordt de vooraankondiging minder schel: de jongen piepen nog wel, maar minder fel.

Maar er klopt iets niet aan de timing van de Familie Fuut.
Want waar je nu her en der weer handenvol dagverse eendenkuikens ziet ronddartelen in de grachten, gaat het bij mijn Familie Fuut om drie uit de kluiten gewassen juvenielen. Ze duiken ook al regelmatig, net als hun ouders, secondenlang onder om zelf te vissen (ik heb de juvenielen nog niet kunnen betrappen op geslaagde pogingen, maar wie weet).
Kijk zelf op de foto’s hierboven (een van de ouders met kroost) en hiernaast (de familie compleet). Die fuutpubers zijn al meerdere maanden oud... klimaatadaptatie in optima forma... ?