[deferred_345383124], 35 [deferred_660611655]

Wist je dat sommige parachutespringers last hebben van hoogtevrees? Paradoxaal maar waar. Ander slachtoffer van 'acrofobie': de jongste van mijn twee poezen, Saqqara.

Ze weet wel hoe ze de boom IN moet komen, maar weer naar beneden, da's een heel ander verhaal. Ik heb 'r een keer aan de andere kant van ons pand op meer dan 10 meter hoogte uit een benarde positie moeten bevrijden, toen ze gelokt door het gepiep van een nest duiven was blijven steken vlak onder een balkon van een buurtbewoner. Dit keer is het waarschijnlijk het ontwijken van een blaffende hond geweest die haar hoog in de boom deed belanden.

Terwijl ik me het in mijn luie stoel in de tuin gemakkelijk maakte hoorde ik haar zachte gekerm. Ik zag niet direct waar ze zat, maar toen ze het volume wat opschroefde ontdekte ik haar op een meter of 8, op een zijtak van een meer dan twintig meter hoge boom. Flink in de stress miauwschreeuwde ze om hulp. Duidelijk een gevalletje van niet meer naar beneden durven...

Met moeder Memphis cirkelend onderaan de boom sprak ik Saqqara bemoedigend toe, maar zo dichtbij leek ik alleen maar de indruk te wekken dat ik haar wel even zou komen halen. Dat zou nog niet zo makkelijk zijn, al staan er in ons pand een paar erg hoge ladders. Bovendien moest Saqqara het eigenlijk alleen doen, want als ik haar te snel zou bevrijden zou ze een volgende keer hetzelfde verwachten.

Na een kwartier zat ze net een tak lager, maar nog steeds erg hoog. Op een vrij brede tak liep ze al kermend richting water, alsof een grote plons te verkiezen zou zijn boven een harde plof op het gras. Toch vermoedde ik dat ze de graskant zou kiezen: katten kunnen zwemmen, maar ze hebben er wel een bloedhekel aan.

Na ruim een half uur ben ik binnen even wat Pilates oefeningen gaan doen. Als het echt meer dan een uur zou gaan duren zou ik alsnog hulptroepen en de langste trap in kunnen schakelen, maar misschien zou Saqqara haar laatste restje moed verzamelen als ze mij juist niet zou zien.

Toch nog sneller dan verwacht hoorde ik na vijf minuten het katteluikje... en ontdekte dat ze toch voor de plons had gekozen. Een zielig ogend kletsnat katje schoot huiverend naar boven, waar ze half protesterend mijn pogingen haar te drogen met een grote badhanddoek onderging.

Het duurt een half uurtje, maar dan heeft een in de plomp gevallen poes zich weer schoongewassen. Niet verbazingwekkend heeft ze zich de rest van de dag rustig gehouden. Opgerold in een hoekje, half verborgen onder klimop kon ze zich eindelijk ontspannen. Echt een held op sokken ...